|
چندي پيش دوست عزيزم حاج اقاي صدرايي پيشنهاد کردند از وصيتنامه هاي شهدا در وبلاگم مطلب بنويسم ،من هم امروز وصيتنامه شهيد محمدي را که ماه رمضان امسال از مادر شهيد گرفتم براي شما مي نويسم تا شما هم از کلمات زيبايي که اين شهيد در کاغذ نگاشته لذت ببريد .
بسم الله الرحمن الرحیم
(و لا تحسبن الذين قتلوا في سبيل الله امواتا بل احياء عند ربهم يرزقون)
يا ولي المومنين . يا غاية امال العارفين. يا غياث المستغيثين. يا حبيب قلوب الصادقين.يا اله العالمين.
(اي صاحب اختيار مومنان،اي نهايت ارزوي عارفان،اي فريادرس فريادخواهان، اي محبوب دلهاي راستگويان و اي خداي جهانيان.
گواه باش در اين دنيا به ظاهر در تنهايي زيستم ولي تو را بهترين دوستها،امالها و عشقها يافتم،پس مرا بسوي خودت فرا خوان.
شاهد باش که از تمامي مظاهر مادي بريدم تا به تو بپيوندم.
خدايا، شاهد باش به عشق تو در مسير تو حرکت کردم و اينکه فقط پيوستن به تو را انتظار دارم.
خدايا،من خواهان شهادتم نه به اين معني که از زندگي خسته شده ام ويا خواسته باشم که از اين دنيا فرار کنم،بلکه مي خواهم گناهاني که انجام داده ام به وسيله رنج کشيدن در راه تو و ريختن خونم به خاطر تو پاک گردد.
مي خواهم شهيد شوم تا اگر زنده بودنم موجب رشد ديگران نشد خونم بتواند اين موضوع را جبران کند و درخت انقلاب را ابياري نمايد.
مي خواهم شهيد شوم تا خونم به علي عليه السلام گواهي دهد که رهرو راهشان بوده ام.
اي بهترين دوستها ويارها و عشقها( مرا در ياب)
من جواني گنهکار و غافل هستم، از ديار عاشقان خسته مي ايم که شايد مرا بپذيري.
اي معشوقم مرا فرا خوان که ديگر نمي توانم صبر کنم ،چه سخت است انگاه که بين دو دوست صميمي جدايي مي افتد وچه سخت است انگاه که رهرو به مقصد نمي رسد.......................
پس خدايا ،اين سخت ي ها را از دوش من بردار
(قسمتي از وصيتنامه شهيد محمد حسين محمدي،متولد روستاي قهساره اردستان،محل شهادت:مريوان عمليات والفجر 4)
|
يكى از سربازهايى كه در تفحص كار مى كرد، آمد پهلويم و با حالت ناراحتى گفت: «مادرم مريض است...» گفتم: «خب برو مرخصى ان شاء الله كه زودتر خوب مى شود. برو كه ببريش دكتر و درمان...». گفت: «نه! به اين حرف ها نيست. مى دونم چطور درمانش كنم و چه دوايى دارد!» 
آن قدر کوچک بودم که حتی کسی به حرفم نمی خندید. هر چی به بابا ننه ام می گفتم می خواهم به جبهه بروم محل آدم بهم نمی گذاشتند. حتی تو بسیج روستا هم وقتی گفتم قصد رفتن به جبهه را دارم همه به ریش نداشتنم هرهر خندیدند. مثل سریش چسبیدم به پدرم که الّا و بالله باید بروم جبهه. آخر سر کفری شد و فریاد زد: «به بچه که رو بدهی سوارت می شود. آخر تو نیم وجبی می خواهی بروی جبهه چه گلی به سرت بگیری.» دست آخر که دید من مثل کنه به او چسبیده ام رو کرد به طویله مان و فریاد زد: «آهای نورعلی، بیا این را ببر صحرا و تا مخورد کتکش بزن و بعد آن قدر ازش کار بکش تا جانش دربیاید!» قربان خدا بروم که یک برادر غول پیکر بهم داده بود که فقط جان می داد برای کتک زدن. یک بار الاغ مان را چنان زد که بدبخت سه روز صدایش گرفت! نورعلی حاضر به یراق، دوید طرفم و مرا بست به پالان الاغ و رفتیم صحرا. آن قدر کتکم زد که مثل نرم تنان مجبور شدم مدتی روی زمین بخزم و حرکت کنم. به خاطر این که تو ده، مدرسه راهنمایی نبود. بابام من و برادر کوچکم را که کلاس اول راهنمایی بود، آورد شهر و یک اتاق در خانه فامیل اجاره کرد و برگشت. چند مدتی درس خواندم و دوباره به فکر رفتن به جبهه افتادم. رفتم ستاد اعزام و آن قدر فیلم بازی کردم و سرتق بازی در آوردم تا این که مسئول اعزام جان به لب شد و اسمم را نوشت.
